Maciek zainstalował mi Neverwinter 2. Już po mnie.

Remonty nie tylko w Częstochowie. Big Ben dalej stoi na swoim miejscu, ale wokół niego pobojowisko. Lubiałam przesiadywać na placu na przeciwko London Eye, ale nie tym razem. Remonty doszły i tam, więc zaraz za świątecznymi budkami z grillowanymi parówkami, drewnianymi krawatami, słodyczami, karuzelami, Mikołajami zamkniętymi w foliowych namiotach, i czego tam jeszcze, stał metalowy płot, a zanim wszędobylskie koparki.

- „Can I take a photo of your (pea)nuts?”

- „Yes, dear”

Przejażdżka piętrowym autobusem, to taka „mała rzecz, a cieszy”, jednak po postojach w korkach chce się szybko wrócić do metra. Kocham londyńskie metro, kolorowa pajęczyna linii, labirynt tuneli. Biegałam z metra do metra, dzierżąc mapkę w ręce, aż nagle, ktoś pyta mnie w chęci niesienia pomocy zagubionej turystce „Where are you going?”, „I’m fine” odpowiadam, kiedy przypomninam sobie, że na Picadilly Circus wysiadłam tylko po to, żeby zrobić zdjęcie tabliczki ;)

Przed finałowym przystankiem Kilburn pojechałam na Oxford Circus, bo jak można być w Londynie i nie iść do Primarka? :P Skręciłam w lewo i chwilowo nie martwiłam się, że nie mijam kobiet dźwigających siatek z logiem sklepu, bo moim oczom rzucił się napis MUJI. Uwielbiam prostotę i naturalność tej sieci. Zakupiłam kilka notatników i zaczęłam śpiesznie szukać tego, po co przyszłam. W końcu musiałam już wracać, bo czas mnie gonił i w drodze powrotnej mijałam wycieczki z papierowymi torbami marki Primark. W Kilburn czekał na mnie Tomek. Najedliśmy się w chińskiej restauracji małż, krewetek, kurczaków, żeberek… i w końcu w jakiejś knajpie napiłam się Guinessa.

Podczas wieczornego spaceru kupiłam Ginger Beer i w pełni poczułam, że jestem w Londynie. Nagle zrobił się ranek i wtergnęłam z Karolem w prywatność Macieja. Na ścianach w jego pokoju wiszą obrazy jego mamy, pani Ali, albo potocxznie mojej koleżanki Ali, na półkach Vogue i A4 w folderach MUJI, ubrania na widoku oraz rozgardiasz na biurku – po prostu jak w domu! Kolejnym miłym odkryciem jest obecność “Alicji w Krainie Czarów” w języku angielskim, niestety nie wiem, z którego roku, a Maciek gra w Skyrima i nie chce sprawdzić. Nie wie też, dlaczego nosi tytuł “Alice’s Adventures in Wonderland” a nie “Alice in Wonderland”. Ale jak się dowiem, to powiem.

Jadę nad Tamizę.